چرا یادبود در زمانه ما، عملی خرابکارانه است؟

از هفتم اکتبر و شروع نسل کشی در غزه سه سال است که می گذرد.

در این سه سال شاهد چیزی بیشتر از یک کشتار، یک نسل کشی بوده ایم.

شاهد تولید (یا دست کم قدرت گرفتن) یک زبان بوده ایم.

- از وقتی که یادم می آورم برایم مهم بوده که سالگرد چیزها، اتفاقات، روزهای تولد آدم های مهم و روزهای مرگ شان را به یاد بیاورم.

یادبودها به ما نهیب می زند که به ریشه های چیزها، به زمینه هاشان فکر کنیم.

فکر کنیم که چه طور زبان اداری و آکادمیک و در عین حال منزه امپراتوری در تمام این سال ها معنی واژه ها را تغییر داده است.

چه طور حق بدیهی دفاع از خود به گسترش تروریسم تغییر معنی داده است.

در سومین سالگرد عملیات درخشان فوق الحصار و از پس آن شروع نسل کشی در غزه و بعد از آن که آتش بلای ارتش های متجاوز به خاک ما هم کشیده شده است (و هنوز هم همه مان در انتظار دور دیگری از این قساوت هستیم.

)، برایم بهترین وقت بود که این زبان قدرت فکر کنم.

تا شاید تلاش کنیم واژه های تسخیر شده را پس بگیریم و تحریم را به معنای کلمه اش درک کنیم و محاصره را بفهمیم و مدافعان خاک (از غزه تا لبنان، از ایران تا یمن) را به نام شریف شان به یاد بیاوریم.

از هفتم اکتبر و شروع نسل کشی در غزه سه سال است که می گذرد.