فوکویاما لبخند دارد، ولی خوشحال نیست!

اخیرا مصاحبه ای با فرانسیس فوکویاما اندیشمند ژاپنی الاصل آمریکایی و واضع نگاه دموکراسی به عنوان پایان تاریخ (پایان تکامل ایدئولوژیک نوع بشر) منتشر شده که از نگرانی او برای عملکرد درست سیستم دموکراتیک در جلوگیری از اوج گیری افراد بسیار جاه طلب (که ترامپ را مصداقی از آنها می داند) حکایت دارد.

در مصاحبه ای عنوان کرده بود که در یک جامعه ژاپنی تبار بزرگ نشده، زبان ژاپنی را یاد نگرفته، در جوانی خود را اساساً از دریچه هویت ژاپنی آمریکایی تعریف نمی کرده و باور داشت که در آمریکا می توان بدون مانع جدی ناشی از تبار قومی پیشرفت کرد.

اما مادرش تجربه تبعیض را متفاوت توصیف می کرد؛ تجربه بازداشت نسل اول و دوم مهاجران ژاپنی تبار آمریکا به دلیل ژاپنی تبار بودن در اردوگاه آماچی از جمله پدربزرگ و عمه فوکویاما، که بسیاری از آنها حتی شهروند آمریکایی بودند، از دست دادن دارایی ها و محرومیت از آزادی، بخشی از تاریخ خانواده اش در آمریکا بود.

او در دانشگاه کرنل ادبیات و زبان های کلاسیک خواند، مدتی به تحصیل ادبیات تطبیقی پرداخت و سپس در دانشگاه هاروارد دکترای علوم سیاسی گرفت.

موضوع رساله دکترایش، تهدیدات شوروی برای مداخله در خاورمیانه، 1956–1973: بررسی خطرپذیری شوروی و استاد راهنمای او ساموئل هانتنگتون بود.