مرثیه ای بر مجله فیلم به بهانه شب عباس یاری

رمان را می توان در اتاقی نوشت؛ نویسنده می تواند در برابر صفحه سفید بنشیند، تصمیم بگیرد، حذف کند، اضافه کند، روایت را تغییر دهد و در نهایت محصولی را که حاصل ذهن و زبان خودش است، - رمان را می توان در اتاقی نوشت؛ نویسنده می تواند در برابر صفحه سفید بنشیند، تصمیم بگیرد، حذف کند، اضافه کند، روایت را تغییر دهد و در نهایت محصولی را که حاصل ذهن و زبان خودش است، به نام خودش منتشر کند.

اما مجله چنین موجودی نیست.

مجله یک اثر فردی نیست؛ یک فرآیند جمعی است.

احمد آمانی - گاهی مرگ یک مجله با بسته شدن دفتر آن اتفاق نمی افتد.

ممکن است مجله همچنان منتشر شود، شماره های تازه روی دکه بیاید، سایت و شبکه اجتماعی داشته باشد و حتی با نامی تازه به راه خود ادامه دهد، اما چیزی از آن روح جمعی که در طول سال ها ساخته شده بود، دیگر وجود نداشته باشد.

در چنین لحظه ای، آنچه باید برایش مرثیه نوشت، نه الزاماً یک نشریه، بلکه کار جمعی است؛ چیزی که در روزگار ما بیش از همیشه به آن نیاز داریم و کمتر از همیشه بلدیم چگونه انجامش دهیم.

جدایی عباس یاری و هوشنگ گلمکانی، پس از چند دهه همکاری حرفه ای در مجله فیلم و سپس تجربه فیلم امروز ، از همین منظر اتفاقی فراتر از جدایی دو همکار مطبوعاتی است.