شغل نونَوار، برای سیاستمداران کهنه کار

این، پیشنهادی ویژه برای سیاستمداران کهنسال - که علاقه ای به بازنشستگی ندارند- است و اتفاقا برای آنها نقشی ویژه تر را تعریف می کند.

- دیدار با مرتضی حاجی، 79 ساله، وزیر اسبق آموزش وپرورش و عضو کابینه اصلاحات، و حرف های حاشیه ای پیش و پس از گفت وگوی رسمی، انگار مرا به دنیایی برد؛ دنیایی که گویا از حافظهٔ سیاستمداران کهنه کار ما پاک شده و به فراموشی سپرده شده است.

سرزمینی که در آن، قدرت دیگر همه چیز نیست؛ بلکه می تواند به سکوتی فروتنانه و بلکه مسئولیتی خاموش بدل شود.

آنچه از لابه لای سخنان سیاسی و غیرسیاسی و تمام محتوای این دیدار، خود را به کلیدواژه ای تازه تر شبیه می کرد، جولان او بر وظیفه ای بود که لااقل من نتوانستم از آن عبور کنم.

شغل مهم و جدید مصاحبه را که تمام کرد، ناهار را نپذیرفت و گفت باید به شغل مهمی که دارد برسد.

پرسیدم چه هست؟ گفت کوچک ترین نوه اش از ساعت فلان تا فلان باید با او باشد و این مهم ترین کاری است که این روزها خیلی جدی حواسش به آن است.

این عقب نشینی نیست.

بلکه پیشروی است و حرکت در مسیر جبهه ای دیگر.

نه حسرت قدرت  و نه اندوه کناره گیری.

چیزی دیدم شبیه آرامشِ کسی که گنجی را کشف کرده.

که دیگران در پی اَش نیستند.

وظیفهٔ پدرانه و پدربزرگانهٔ یک سیاستمدار؛ کاملا جدّی و تمام قد.