سرباز بدون راننده؛ خودرو های زمینی وارد میدان واقعی شدند

خودروی نظامی آینده ممکن است مهمات را تا خط مقدم ببرد، بدون آنکه راننده ای پشت فرمان آن نشسته باشد.

- در یک یگان پیاده، رساندن تجهیزات به خط تماس بخشی جدایی ناپذیر از عملیات است.

مهمات، آب، تجهیزات ارتباطی، باتری، تجهیزات پزشکی و قطعات یدکی باید مرتباً جابه جا شوند و اگر این کار با خودرو های معمولی انجام شود، راننده باید همراه محموله حرکت کند.

در یک محیط کم خطر، این مسئله مشکل خاصی ایجاد نمی کند، اما اگر مسیر تحت نظارت دشمن باشد، ارزش یک خودروی بدون سرنشین مشخص می شود؛ اگر UGV بتواند مسیر را به صورت مستقل طی کند، در صورت از دست رفتن خودرو، حداقل جان راننده ای در معرض خطر نبوده است.

  این دقیقاً همان فلسفه ای است که پشت بسیاری از سامانه های بدون سرنشین زمینی قرار دارد: حذف انسان از مأموریت هایی که خطر آنها بالاست، اما تصمیم گیری پیچیده ای نیاز ندارند.

البته UGV صرفاً برای حمل بار طراحی نشده است و یک پلتفرم زمینی بدون سرنشین می تواند حامل حسگر، تجهیزات ارتباطی، سامانه شناسایی، تجهیزات جنگ الکترونیک یا حتی برخی سامانه های رزمی باشد.

اما هرچه مأموریت پیچیده تر شود، سطح خودمختاری و الزامات ایمنی نیز افزایش پیدا می کند.

  برای همین است که ارتش ها در مرحله فعلی بیشتر روی مأموریت های مشخص و محدود تمرکز کرده اند.