چرا در میان لکه ها و ابرها، چهره می بینیم؟

تا به حال شده در نقش ونگار کاشی ها یا لکه های روی میز، چهره ای آشنا ببینید؟ یا شاید یک پریز برق شبیه صورتی خشمگین یا خندان به نظر برسد و لکه های ابر، - به گزارش تابناک؛ صبح جمعه وقتی هنوز کامل هوشیار نشده اید به سرویس بهداشتی می روید، احساس می کنید در نقش و نگار های کاشی روبرویتان کسی به شما نگاه می کند، به آشپرخانه که می آیید چشمتان به الگو های تصادفی کف فوم قهوه یا لکه های روی میز چوبی می افتد، انگار یک صورت کوچک و خندان از دل آن نقش ونگار ها به شما زل زده است.

شاید اول فکر کنید دچار خطای دید شده اید و یا شاید هم لبخندی بزنید و به سادگی از کنار این خیال پردازی بگذرید.

اما آیا تا به حال از خودتان پرسیده اید چرا مغز ما اصرار دارد در هر چیز بی جان و تصادفی، چهره ای انسانی یا حیوانی پیدا کند؟   این مکث کوتاه، همان لحظه ای است که دانشمندان و متخصصان به آن پاریدولیا میگویند، پدیده ای که بخش جدایی ناپذیری از تکامل سیستم بینایی انسان است.

   پاریدولیا چیست؟   پاریدولیا یعنی دیدن الگو های آشنا به ویژه دیدن چهره، در اشیاء و محرک هایی که تصادفی هستند.

در این حالت، مغز اطلاعاتی را که از چشم یا گوش دریافت می کند کنار تجربه ها و انتظار های قبلی می گذارد و گاهی تصویری معنادار می سازد.