ایرانیان دوران ساسانی جهان پس از مرگ را چطور می دیدند؟

مرگ در جهان بینی زرتشتیِ عصر ساسانی، نه یک پایان بیولوژیک که آغاز یک گذارِ اخلاقی است؛ فرآیندی که در آن روانِ انسان با محکِ کردار خویش روبه رو می شود.

- ایرانیان دوران ساسانی جهان پس از مرگ را چطور می دیدند؟ مرگ در جهان بینی زرتشتیِ عصر ساسانی، نه یک پایان بیولوژیک که آغاز یک گذارِ اخلاقی است؛ فرآیندی که در آن روانِ انسان با محکِ کردار خویش روبه رو می شود.

علی نیکویی در تازه ترین بخش از سلسله مقالات داستان باستان ، با واکاوی متون پهلوی و اوستایی، نشان می دهد چگونه در نظامِ فکریِ ایران باستان، سرنوشتِ پس از مرگ در پیوندی پیچیده با پل چینود ، حقیقتِ دینِ فرد و در نهایت فرجام کیهانیِ جهان معنا می یابد.

ادیان و جهان بینی های گوناگون، نگرش های متفاوت و جالب توجهی درباره زندگی انسان و جهان پس از مرگ دارند.

علی نیکویی[i]؛ پژوهشگر فرهنگ و تاریخ ایران باستان در نوشتار حاضر از سلسله مقالات داستان باستان به دیدگاه زرتشتی در عصر ساسانی درباره سرنوشت انسان پس از مرگ می پردازد: پیش درآمد؛ مرگ، پرسش از سرنوشت روان به گزارش ایبنا، مرگ پایان انسان است یا آغاز مرحله ای دیگر از هستی او؟ این پرسش از کهن ترین پرسش های انسان درباره خویشتن است؛ پرسشی که مرگ را از یک رخداد زیست شناختی فراتر می برد و آن را به مسئله ای درباره معنای زندگی، سرنوشت ا�