خروج از بعشیقه، نه از عراق؛ آنکارا حضور نظامی خود در شمال را بازتنظیم می کند

توافق بغداد و آنکارا برای خروج تدریجی نیروهای ترکیه از پایگاه بعشیقه ـ زلیکان، اگرچه گامی مهم در مسیر تقویت حاکمیت عراق به شمار می رود، اما به معنای پایان حضور نظامی ترکیه در این کشور نیست.

- یکی از سناریوهای مطرح این است که آنکارا خروج از زلیکان را در چارچوب توافقی محدود انجام دهد و حضور خود را در مناطق مرزی دهوک و اربیل حفظ کند.

دلیل اصلی این مسئله نیز به رویکرد امنیتی ترکیه بازمی گردد؛ آنکارا حضور نظامی خود در شمال عراق را بخشی از راهبرد مقابله با حزب کارگران کردستان می داند و تا زمانی که درباره امنیت مرزها، کنترل سنجار و خلع سلاح نیروهای مرتبط با این حزب اطمینان حاصل نکند، انگیزه محدودی برای خروج کامل خواهد داشت.

از این منظر، تحویل زلیکان بیشتر به معنای بازتنظیم جغرافیای حضور ترکیه است تا پایان آن.

هم زمان، مسئله نیروهای عراقی مستقر در زلیکان نیز اهمیت ویژه ای دارد.

بخشی از نیروهای موسوم به حرس نینوا از سال های 2014 و 2015 در چارچوب مقابله با داعش در این منطقه آموزش دیدند و همچنان با ساختارهای مرتبط با ترکیه ارتباط دارند.

برآوردهای مطرح شده از حضور حدود 700 نیروی عراقی حکایت دارد که هنوز به طور کامل در ساختار رسمی حشد الشعبی ادغام نشده اند و بنا بر ادعاهای مطرح شده، حقوق بخشی از آن ها از سوی ترکیه پرداخت می شود.