چرا ادبیات فارسی نوبل نمی گیرد؟

هفته گذشته ، اینگرید کارلبری، دبیر دائمی آکادمی سوئد، اعلام کرد که نوبل ادبیات امسال به آن کارسون، نویسنده ی کانادایی، رسیده است و او دومین نویسنده ی کانادایی تاریخ این جایزه است.

- به گزارش تابناک ، چند ساعت بعد از اعلام، در شبکه های اجتماعی ما همان اتفاق هر ساله افتاد: پرسش قدیمی دوباره سر باز کرد، و دوستی هم شعری از همین بانو را با ترجمه ای شتابزده و سست منتشر کرد، شعری که اگر کسی برای قضاوت درباره ی او فقط همان را می خواند، نتیجه ی خوبی نمی گرفت.

این پرسش سال هاست نه، دهه هاست که پرسیده می شود.

من هم دلایلی دارم.

حرف من را مثل حکم دادگاه نخوانید، برداشت کسی است که عمری در این فضا بوده و چیز هایی دیده است.

بی تعارف بگویم: حسادت تا مغز استخوان اهل ادب ما رفته است.

نمی گذاریم، یا نمی گذارند، کسی که سر برآورده سرو بشود.

نویسنده یا شاعری که با آثارش مخاطبان را تمام و کمال به خود جذب می کند، همان لحظه گرفتار کار کسانی می شود که می خواهند او را از مردم جدا کنند.

از ناقد شروع می شود، به رسانه می رسد، و بعد آدم های دیگر هم به آن اضافه می شوند.

برایش داستان می سازند.

پشت سرش حرف می زنند.

از چشم می اندازندش.

محمود دولت آبادی با کلیدر که دوباره ظهور کرد، اولین شمشیر را رضا براهنی علیه او کشید و ادبیات او را ادبیات دهاتی نامید و تا توانست عل