از دل زدگی تا دل تنگی؛ بازگشایی مدرسه در حافظهٔ یک نسل/ نوستالژی «هم شاگردی سلام»

برای نسل دهه 50 و 60، آهنگ های مدرسه ای واجد یک حس دوگانه اند: هم دل تنگ شان می شویم و هم از بازگشت شان کمی دل گیر.

هم با شنیدن شان لبخند می زنیم و هم تهِ این لبخند، - از دل زدگی تا دل تنگی؛ بازگشایی مدرسه در حافظهٔ یک نسل/ نوستالژی هم شاگردی سلام برای نسل دهه 50 و 60، آهنگ های مدرسه ای واجد یک حس دوگانه اند: هم دل تنگ شان می شویم و هم از بازگشت شان کمی دل گیر.

هم با شنیدن شان لبخند می زنیم و هم تهِ این لبخند، چیزی شبیه آه وجود دارد.

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- مهر که می آید، فقط فصل عوض نمی شود، حافظه هم ورق می خورد.

کافی است از رادیو یا تلویزیون صدای باز آمد بوی ماه مدرسه بلند شود یا نغمه آشنای هم شاگردی سلام به گوش برسد تا ناگهان چیزی درون ما بیدار شود که سال هاست خیال می کردیم فراموشش کرده ایم.

انگار مهر، بیش از آنکه یک ماه تقویمی باشد، یک کلید است، کلیدی برای باز کردن درِ اتاقی در حافظه که هنوز نیمکت های چوبی، بوی کتاب نو، مداد تراشیده، روپوش مدرسه و اضطراب زنگ اول در آن باقی مانده است.

اما این خاطره، خاطره ای ساده و یک دست نیست.

برای نسل دهه پنجاه و شصت، آهنگ های مدرسه ای واجد یک حس دوگانه اند، هم دل تنگ شان می شویم و هم از بازگشت شان کمی دل گیر.