«از «شار» ایرانی تا دموکراسی زیستی؛ تاب آوری پایدار «شهر انسان محور» بر بستر هوش زیستی، عدالت فضایی و آمایش کاربری ها»

تجربه جنگ رمضان، ضرورت اصلاح نظام برنامه ریزی کاربری اراضی و همچنین معماری پدافند غیرعامل را آشکار کرد.

حتی در مفهوم «شهر هوشمند» نیز اگر به معنای واردات حسگرهای گران قیمت غربی باشد، - در یادداشت پیشین نوشتم که تاب آوری، انفعال و ریاضت کشی فرساینده نیست؛ بلکه قانون طبیعت است برای تبدیل شوک ها و زخم ها به جهش، پادشکنندگی و تکامل ساختاری.

اگر ارگانیسم تمدنی ما توانسته زیر سنگین ترین تکانه ها استوار بماند، کالبد خسته و بتن زده شهرهای ما برای عبور از تروماها نیازمند همان الگوی زیستی و انعطاف نیزارگونه است؛ بستری که در آن تاب آوری نه با بتن ریزی های بیشتر بلکه بر مدار عدالت اجتماعی جان می گیرد.

چرا که هیچ بافتی در طبیعت پایدار نمی ماند اگر شریان هایش دچار تبعیض باشند.

شهر، پیکره ای خودتنظیم گر، به هم پیوسته و سرشار از هوش تعادل است؛ سیستمی زنده که با بخشنامه های صلب اداری و فرمان های مکانیکی به حیات پایدار خود ادامه نمی دهد.

جامعه ما در میانه یک جنگ همه جانبه ترکیبی و رویارویی شناختی ایستاده است؛ وضعیتی که ارگانیسمِ شهر را تحت فشار قرار داده و نشان می دهد ساختارهای کهنه و متمرکز گذشته دیگر توان اداره این پیچیدگی را ندارند.