«سندرم هرمز»؛ جایی که برتری نظامی آمریکا به نتیجه سیاسی نمی رسد

میدل ایست آی در تحلیلی با مقایسه جنگ کنونی در خلیج فارس با تجربه ویتنام و جنگ خلیج فارس 1991، به بررسی محدودیت های قدرت نظامی آمریکا در تحمیل نتایج سیاسی پرداخت و نوشت که با وجود برتری گسترده واشنگتن در توان نظامی و قدرت تخریب، - در سال 2025، فرانچسکا آلبانیز، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در سرزمین های اشغالی فلسطینی، نسل کشی در غزه را یک جنایت جمعی توصیف کرد.

عفو بین الملل و بتسلم نیز به طور جداگانه به این نتیجه رسیدند که اسراییل در حال ارتکاب نسل کشی است و دیده بان حقوق بشر نیز مواردی از نابودی جمعی و اعمال نسل کشی را مستند کرده است.

در تمام این دوره، هم در دولت بایدن و هم در دولت ترامپ، واشنگتن از قدرت دیپلماتیک خود برای حمایت از متحد صهیونیستی اش استفاده کرد.

ایالات متحده در دوره بایدن بارها قطعنامه های آتش بس را وتو کرد؛ از جمله در نوامبر 2024 که نتیجه رأی گیری 14 رأی موافق در برابر یک رأی مخالف بود.

این الگو در دولت ترامپ نیز ادامه یافت.

در ژوئن 2025، ایالات متحده بار دیگر به تنهایی قطعنامه ای را که خواستار آتش بس فوری، بدون قید و شرط و دائمی بود، وتو کرد؛ نتیجه ای که در سپتامبر همان سال نیز در رأی گیری دیگری با 14 رأی موافق در برابر یک رأی مخالف تکرار شد.