اتاق بازرگانی، صدای همه بخش خصوصی یا باشگاه مدیران بزرگ؟

چرا مهم ترین نهاد نمایندگی فعالان اقتصادی باید رابطه خود را با کسب وکارهای کوچک و متوسط بازتعریف کند؟ عصر ایران؛ مریم عرب - وقتی از بخش خصوصی در اقتصاد ایران حرف می زنیم، ناخودآگاه نام چند هلدینگ بزرگ، کارخانه های عظیم و مدیران باسابقه به ذهن می آید.

این نام ها قطعا وزنه ای سنگین در اقتصاد کشور هستند، اما تمام ماجرا نیستند.

در کنار این غول های اقتصادی، میلیون ها کسب وکار کوچک و متوسط، شرکت های خانوادگی، استارتاپ ها، مجموعه های دانش بنیان و صادرکنندگان خرد در حال کارند.

شاید این گروه ها کمتر روی خط اخبار باشند، اما نبض اشتغال و حیات اقتصاد کشور به دست آن ها می تپد.

حالا یک پرسش اساسی پیش می آید.

آیا اتاق های بازرگانی توانسته اند تریبون واقعی تمام این بخش ها باشند یا فقط تصویر مدیران بزرگ را قاب می گیرند؟ طرح این سوال برای نقد مخرب نیست، بلکه قدمی است تا این نهاد مهم بتواند نقش تاریخی خود را در آینده اقتصاد ایران بهتر و فراگیرتر ایفا کند.

تنوع دغدغه ها در بخش خصوصی بخش خصوصی یکدست نیست و طبیعتا یک فعال اقتصادی در شرکتی بزرگ، چالش هایی کاملا متفاوت با یک کارآفرین جوان یا تولیدکننده محلی دارد.

غول های اقتصادی معمولا با سدهای تحریم، موانع صادراتی و روابط پیچیده بین المللی درگیرند، در حالی که یک کسب وکار نوپا زیر بار دشواری �