وقتی از مکّه تلویزیون رنگی می آوردند

در دهه شصت، ایران تنها دو شبکه تلویزیونی داشت.

برای نسلی که امکان سفر چندانی نداشت، که دسترسی اش به کتاب و نشریه و منابع گوناگون محدود بود، تلویزیون گاهی تنها وسیله دیدن جهان هایی بود که در غیر این صورت شاید هرگز تجربه شان نمی کرد.

عصر ایران ؛ دکتر فردین علیخواه* هرچند می گویند این روزها کسی متن های طولانی نمی خواند، بازخوردهایی که از عصر ایران و اطرافیانم دریافت می کنم، نشان می دهد که خوشبختانه مجموعه خانه و چیزهایش به تدریج مخاطبان و خوانندگان خودش را پیدا می کند.

سپاسگزارم که می خوانید.

*** آدم هرچه سنش بیشتر می شود، بیشتر به یاد کودکی اش می افتد؛ انگار با گذشت سال ها، دقایقی از آن روزها که مدت ها گوشه ای از ذهن پنهان مانده بودند، دوباره جان می گیرند.

من هم وقتی داشتم درباره هرکدام از وسایل خانه می نوشتم، بی آنکه از قبل تصمیم خاصی گرفته باشم، ذهنم مدام به کودکی پرواز می کرد؛ به خانه، به وسایلش و به خاطراتی که با هرکدامشان گره خورده بود.

درباره تلویزیون هم همین اتفاق افتاد.

  چند سالی پیش از آن که خانواده ما صاحب تلویزیون شود، تلویزیون ها شکل دیگری داشتند.

به آن ها تلویزیون مبله می گفتند؛ یا اگر بخواهیم کمی فنی تر حرف بزنیم، تلویزیون های CTR: جعبه ای بزرگ و چوبی، با دری که باز و بسته می شد.