کوری استراتژیک!

یادداشت رسیده از خواننده گرامی عصر ایران به نام کیان - ما در جنگیم.

این دیگر یک احتمال یا یک سناریوی فرضی نیست.

اوضاع اصلا خوب نیست و هر روز که می گذرد، دامنه خسارت ها و ناامنی ها بیشتر می شود.

در چنین شرایطی شاید طبیعی باشد که آدم خشمگین باشد، دنبال مقصر بگردد و از شدت درماندگی دنبال راهی برای پایان دادن به این وضعیت باشد.

اما چیزی که برای من عجیب و ترسناک است، این است که بخشی از نیروهای سیاسی داخل و خارج کشور به جایی رسیده اند که گویی دیگر هیچ هزینه ای وجود ندارد؛ هر هزینه ای که قرار باشد مردم ایران بپردازند، در محاسباتشان قابل قبول است، فقط به شرط آنکه در نهایت خودشان به چیزی که می خواهند برسند.

عده ای در خارج از کشور، از سلطنت طلبان گرفته تا دیگرانی که سال هاست خودشان را مخالف جمهوری اسلامی معرفی می کنند، به سطحی از قدرت طلبی رسیده اند که گاهی آدم واقعا نمی فهمد مرز این خواستن قدرت کجاست.

با لحنی تند می گویند فلان جا را بزنید، فلان مرکز را بمباران کنید، ایران را بزنید و گاهی طوری درباره بمباران حرف می زنند که انگار صحبت از زدن چند نقطه روی نقشه است، نه کشوری که میلیون ها انسان در آن زندگی می کنند.

واقعا نمی دانم برای رسیدن به چنین نقطه ای از بی تفاوتی نسبت به جان و زندگی مردم، قدرت چقدر باید آدم را کور کرده باشد.