معمای تاریک ازدواج با محارم در احکام بهاییت

وقتی پیروان بهاییت با تعجب از عبدالبهاء رهبر دوم درباره حلال بودن ازدواج با نزدیکان پرسیدند، او از پاسخگویی طفره رفت و تشریع این حکم بدیهی را به نهادی در آینده به نام بیت العدل حواله کرد.

یادداشت مهمان_امیرحسین کامل نواب، کارشناس نقد بهاییت: اگر پای صحبت مبلغان تشکیلات بهاییت بنشینید، احتمالاً گوشتان از شعارهای لوکس و جذابی مثل تساوی حقوق زن و مرد ، ترک تعصبات و صلح جهانی پر خواهد شد.

این سازمان همواره تلاش کرده تا نقابی از تجدد و روشنفکری بر چهره بکشد و خود را در قامت یک آیین مترقی به جهان معرفی کند.

اما برای شناخت عیار واقعی هر جریانی، نباید به ویترین تبلیغاتی آن بسنده کرد.

کالبدشکافی متون فقهی و احکام پایه این فرقه، ما را با یکی از تاریک ترین و هنجارشکنانه ترین بحران های اخلاقی تاریخ مواجه می کند: مسئله ازدواج با محارم و فقدان مرزهای قانونی در روابط جنسی مشروع.

خشت اول این انحراف اخلاقی را سید علی محمد شیرازی (باب) بنا نهاد.

او در احکامی شگفت انگیز که تمام خطوط قرمز و فطری بشر را رد می کرد، برای حل مشکل زوج های نابارور دستور داد که اگر زنی از همسرش باردار نشد، می تواند با اجازه او از یک مرد دیگر (به شرط بابی بودن) برای فرزندآوری استفاده کند (بیان عربی الباب الخامِسُ وَالعشرُ مِنَ الوَاحِدِ) این حکم صریح، عملاً حریم خان