این تیم ملی است یا تیم بازنشستگان؟!

اولین فهرست تیم ملی پس از جام جهانی، بدون حضور لژیونرها و تنها با بازیکنان لیگ داخلی منتشر شد.

این انتخاب ها فراتر از مسائل فنی، نشان دهنده رویکرد محافظه کارانه و مفرط کادر فنی است.

- به گزارش تابناک؛ می توان مانند دیگران خط کش به دست؛ توانایی فنی فلان مدافع یا غیبت بهمان هافبک را چرتکه انداخت، اما مسئله این نیست، بلکه استراتژی کلانی است که آینده فوتبال و فراتر از آن، مکانیسم خاطره سازی جمعی اهالی فوتبال را گروگان نتیجه گرایی مقطعی کرده است.

  تیم ملی در آستانه یک چرخه حساس سه تا چهار ساله قرار دارد؛ از آزمون جام ملت ها تا ماراتن نفس گیر انتخابی و در نهایت جام جهانی 2030.

ساختن تیمی برای این افق بلندمدت، نیازمند زمان، هماهنگی ارگانیک، استمرار، درک متقابل و شکل گیری فرهنگ تیمی تازه است؛ عناصری که در یک شب و پیش از سوت تورنمنت تزریق نمی شوند.

 چرخه پایان ناپذیر بهانه ها سال هاست ترجیع بند صحبت کارشناسان و مسئولان، ضرورت جوان گرایی و تغییر نسل است.

دراگان اسکوچیچ تا حدی تلاش کرد ترمز پیری تیم را بکشد، اما ماجرا به آن کودتای مشهور و بازگشت کارلوس کی روش ختم شد.

بعد از جام جهانی قطر، امیر قلعه نویی سکان هدایت را تحویل گرفت و از جام ملت های قبلی تا امروز، پروژه تغییر نسل را پشت کوهی از وعده ها و بهانه ها پنهان ساخته.