وقتی گرانی دارو درمان را از بیمار می گیرد

گرانی دارو دیگر فقط یک عدد روی برچسب داروخانه نیست؛ برای بخشی از بیماران، مستقیماً به معنای سخت تر شدن یا حتی رها کردن درمان است.

بیمار، علاوه بر درد بیماری، باید با هزینه های سنگین دارو و درمان هم دست وپنجه نرم کند.

مسئله فقط گرانی نیست؛ کمبود برخی داروها، مشکلات تأمین مواد اولیه، نقدینگی شرکت های دارویی و تأخیر در پرداخت مطالبات زنجیره ای را شکل داده که نتیجه نهایی آن در داروخانه و بیمارستان دیده می شود.

وقتی دارو به موقع تأمین نشود، بیمار ناچار است برای پیدا کردن یک قلم دارو چندین داروخانه را بگردد و اگر هم دارو پیدا شود، ممکن است هزینه آن از توان خانواده خارج باشد.

بیمار مبتلا به سرطان یا بیماری های مزمن نمی تواند درمانش را به دلیل گرانی یا نبود دارو متوقف کند.

برای چنین بیماری، تأخیر در مصرف دارو مثل عقب انداختن خرید یک کالای معمولی نیست؛ ممکن است مستقیماً روند درمان را مختل کند.

همین جا است که شعار دارو نباید دغدغه بیمار باشد باید از شعار به سیاست عملی تبدیل شود.

از طرف دیگر، مسئله پزشک و نیروی انسانی هم قابل چشم پوشی نیست.

اگر برای تربیت پزشک سال ها زمان و هزینه صرف می کنیم اما به دلیل مشکلات معیشتی و شرایط کاری، پزشک متخصص را از کشور یا از بخش دولتی خارج می کنیم، در واقع بخشی از سرمایه نظام سلامت را خودمان از دست �