ظریف: فشار حداکثری و جنگ نتوانست تاب آوری ایران را تغییر دهد

یک تفاهم پایدار هسته ای نمی تواند در خلأ راهبردی دوام آورد.

این تفاهم باید در معماری گسترده تری از شبکه امنیت منطقه ای جای گیرد.

آسیای غربی نسل ها از این تصور نادرست رنج برده که امنیت ملی مستلزم برتری نظامی بر همسایگان است.

امنیت واقعی تجزیه ناپذیر است؛ هدف راهبردی کشورهای منطقه باید از ساختن کشورهای قدرتمند به پرورش منطقه ای قدرتمند تغییر کند.

 پایتخت های اروپایی برای مدتی طولانی صرفاً دنباله رو چرخه های تشدید تنش واشنگتن بوده و همسویی فراآتلانتیکی را بر منافع روشن اقتصادی، انرژی و مهاجرتی خود ترجیح داده اند اما هنگامی که درگیری در خلیج فارس رخ می دهد، این اروپاست ــ نه ایالات متحده ــ که پیامدهای فوری آن، از جمله موج های پناهجویی، اختلال در زنجیره های تأمین و نوسان های انرژی را متحمل می شود.

اروپا با درک این واقعیت که امنیت پایدار از طریق رویارویی دائمی حاصل نمی شود، می تواند با حمایت فعال از گفتگوی بومی منطقه ای و شبکه های فراگیر، به برچیدن دام امنیت سازی کمک کند.

  محمدجواد ظریف وزیر پیشین امور خارجه و بنیان گذار موسسه پایاب در یادداشتی در نشریه آلمانی زنیت به بررسی تحولات در روابط جمهوری اسلامی ایران با اتحادیه اروپا، به ویژه آلمان و نیز آژانس بین المللی انرژی اتمی پرداخت.