روایت صفویان بر کاشی (+ عکس)

کاشی کاری صفوی تنها به نقش های هندسی و اسلیمی محدود نبود؛ در اصفهان قرن هفدهم میلادی، کاشی های مربع شکل به بوم هایی برای نمایش انسان، باغ و زندگی درباری تبدیل شدند؛ شیوه ای که امروز نمونه هایی از آن در موزه های متروپولیتن، لوور و ویکتوریا و آلبرت نگهداری می شود.

کاشی کاری ایرانی در دوره صفوی تنها به نقش های هندسی، اسلیمی و کتیبه های بناهای مذهبی محدود نماند.

در همین دوره، نوعی کاشی تصویری شکل گرفت که در آن، کاشی ها به جای آنکه صرفاً بخشی از یک نقش تکرار شونده باشند، هر کدام همچون قطعه ای از یک نقاشی بزرگ عمل می کردند.

این شیوه در اصفهان، پایتخت صفویان، به ویژه در تزیین بناهای غیر مذهبی و کوشک های باغی مورد استفاده قرار گرفت و صحنه هایی از زندگی، بزم، گفت وگو و حضور انسان در باغ را به دیوارهای معماری منتقل کرد؛ آثاری که نمونه هایی از آنها در موزه های معتبر جهان نگهداری می شود.

یکی از نمونه های شاخص این هنر در موزه متروپولیتن نیویورک قرار دارد؛ یک تابلو کاشی متعلق به ربع نخست قرن هفدهم میلادی که به ایران و به احتمال زیاد اصفهان نسبت داده شده است.

این تابلو با ارتفاع حدود 115.

6 و عرض 138.

7 سانتی متر از مجموعه ای از کاشی های مربع شکل تشکیل شده و تصویری از یک زن و سه مرد را در میان فضای باغ نشان می دهد.