اینترنشنال و عادی سازی تجاوز به کشور

مشکل اصلی نه صرفاً یک خبر غلط، بلکه فرایند شکل گیری روایت است: ابتدا یک حادثه انکار یا به طرف مقابل منتسب می شود، سپس توضیحی ارائه می شود که مسئولیت اخلاقی و سیاسی حمله را کم رنگ می کند و در نهایت، - در یک سال و نیم گذشته، یکی از مهم ترین مسائل در پوشش جنگ و بحران ایران، نه فقط خود خبر، بلکه نحوه روایت خبر بوده است.

رسانه ها صرفاً واقعیت را منتقل نمی کنند؛ آنها با انتخاب سوژه، نوع تیتر، ترتیب روایت، انتخاب کارشناس و میزان تکرار یک گزاره، به مخاطب می گویند کدام واقعیت را مهم بداند و کدام را فراموش کند.

از این منظر، می توان عملکرد اینترنشنال را محل یک پرسش جدی دانست: آیا بمباران مداوم مخاطب با اخبار یک جانبه، اطلاعات تأییدنشده یا روایت های مناقشه برانگیز، به تدریج استفاده از نیروی نظامی علیه ایران و پیامدهای انسانی آن را به امری عادی تبدیل نمی کند؟ مسئله زمانی جدی تر می شود که حمله نظامی از یک رخداد فاجعه بار به یک ابزار عادی و حتی مطلوب برای حل مسائل سیاسی تبدیل شود.

در چنین روایتی، کشته شدن غیرنظامیان، تخریب زیرساخت های شهری، عمرانی و صنعتی و از بین رفتن مراکز آموزشی و فرهنگی، به حاشیه می رود و اصل حمله در مرکز توجه باقی می ماند.