گنج بومی ایران کجاست؟

در میان چالش های اقتصادی روزمره نظیر نرخ گرانی، تورم و فشار های معیشتی در کشور که بخشی از آن ماحصل تحریم های ناجوانمردانه و بخشی به سوء مدیریت در گذشته و عدم بهره مندی از همه ظرفیت های اقتصادی کشور باز می گردد، دستیابی به افق های نوین اقتصادی و افزایش سطح درآمد مردم، مستلزم ارتقای زیربنا های اشتغال و استفاده از قابلیت های اقتصادی در همه مناطق کشور به ویژه مناطق کم برخوردار است.

در این میان ضرورت تغییر نگاه به ظرفیت های بومی و محلی بیش از گذشته ضروری می نماید، چراکه توسعه پایداری که مسیر خود را از دل جوامع محلی و بستر های موجود آغاز کند، کلید اصلی ایجاد اشتغال دائم، افزایش درآمد خانوار و در نهایت رفاه اجتماعی جامعه ماندگار است.

  وجود زیرساخت ها، منابع در دسترس و نیروی کار فراوان و آموزش دیده، عناصر و مولفه هایی هستند که به غنای رهیافت ایجاد اشتغال کمک در این مناطق شایانی می کنند و با برنامه ریزی گسترده و هزینه بسیار ناچیز در مقابل ایجاد شغل عادی می توان در این بستر به ایجاد انواع مشاغل و افزایش درآمد خانوار ها امیدوار بود.

در دنیایی که چابک سازی دولت و کاهش تصدی گری عمومی به یک اصل ساختاری در حکمرانی اقتصادی بدل شده، تغییر تفکر در نحوه ایجاد مشاغل و خودداری از اتکای محض به فراخوان های استخدام دولتی یک ضرورت حیاتی است.