روایتی از ردپای اخترشناسان گمشده در یک کتاب هزارساله

پژوهشی از دکتر یونس کرامتی، پژوهشگر پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران، با بررسی «زیج حاکمی کبیر» و مقایسه آن با دیگر منابع تاریخی، تصویری تازه از تاریخ رصدهای نجومی تا سده چهارم قمری ارائه کرده و نشان داده است که این اثر، - پژوهشی از دکتر یونس کرامتی، پژوهشگر پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران، با بررسی زیج حاکمی کبیر و مقایسه آن با دیگر منابع تاریخی، تصویری تازه از تاریخ رصدهای نجومی تا سده چهارم قمری ارائه کرده و نشان داده است که این اثر، علاوه بر ارزش نجومی، یکی از منابع مهم برای شناخت تاریخ علم و رصدگری در جهان اسلام به شمار می رود.

زیج حاکمی کبیر نوشته ابوالحسن علی بن عبدالرحمان بن احمد بن یونس، مشهور به ابن یونس، اخترشناس نامدار مصری است که در پایان سده چهار قمری تدوین شد.

ابن یونس این اثر را با تکیه بر مجموعه ای گسترده از رصدهای خود و اخترشناسان پیش از خود فراهم کرد؛ ویژگی ای که آن را از بسیاری از آثار مشابه آن دوره متمایز کرده است.

به گزارش ایسنا به نقل از دانشگاه تهران، در این پژوهش گزارش های ثبت شده در زیج حاکمی تنها به عنوان داده هایی مربوط به حرکت اجرام آسمانی بررسی نشده اند، بلکه اطلاعات موجود در آن برای بازسازی بخشی از تاریخ رصدگری و شناخت آثار و فعالیت های اخترشناسانی که بسیاری از نوشته های آنان از میان رفت