سفرکارت؛ آغاز یک سیاست ملی یا تکرار یک تجربه بانکی؟

دکتر محمد فرزاد میرزایی قلعه* - رونمایی از سفرکارت را می توان اتفاقی قابل توجه در سیاست گذاری گردشگری کشور دانست؛ به ویژه از این منظر که مسئله کاهش قدرت خرید خانوار و دشوار شدن سفر، امروز به یکی از موانع جدی گردشگری داخلی تبدیل شده است.

با این حال، درست از همین نقطه باید یک پرسش جدی را مطرح کرد: سفرکارت قرار است یک سیاست ملی برای توسعه سفر باشد یا صرفاً یک محصول اعتباری در نظام بانکی؟ اصل حمایت از قدرت خرید سفر قابل دفاع است؛ اما افزایش اعتبار، لزوماً به معنای افزایش سفر نیست.

اگر این سیاست بدون مطالعه دقیق رفتار عرضه و تقاضا اجرا شود، حتی ممکن است بخشی از آثار مورد انتظار آن معکوس شود.

نگرانی های اساسی نخستین نگرانی، احتمال اثرگذاری اعتبار جدید بر قیمت خدمات گردشگری است.

وقتی قدرت خرید متقاضی افزایش پیدا می کند، اما ظرفیت عرضه در کوتاه مدت ثابت می ماند، این خطر وجود دارد که بخشی از منابع اعتباری جدید، به جای افزایش واقعی سفر، از طریق افزایش قیمت هتل، اقامتگاه، حمل ونقل و سایر خدمات جذب شود.

در چنین شرایطی، وام سفر ممکن است عملاً به جای آنکه سفر را ارزان کند، بخشی از هزینه افزایش یافته سفر را تأمین کند.

به زبان ساده تر، اگر عرضه متناسب با افزایش تقاضا رشد نکند، ممکن است اعتبار بیشتری به بازار وارد کنیم، اما سفر ارزان �