پاسداری از گفتمان امام در امتداد زمان

یکی از مهم ترین مفاهیمی که در میراث امام برجسته است، مسئله خودباوری است.

انقلاب اسلامی در فضایی شکل گرفت که بسیاری از ساختارهای سیاسی و فرهنگی موجود، - امام خمینی(س) را نمی توان صرفاً به عنوان یک شخصیت تاریخی یا رهبر یک تحول سیاسی در مقطعی معین از تاریخ معاصر ایران مطالعه کرد.

اهمیت او زمانی بهتر فهمیده می شود که مجموعه ای از ابعاد فکری، علمی، اجتماعی و سیاسی در کنار یکدیگر دیده شوند؛ فقیهی که در حوزه های گوناگون علوم اسلامی صاحب نظر بود، اندیشمندی که نسبت میان دین و جامعه را در متن مسائل زمانه دنبال می کرد، رهبری که توانست یک حرکت اجتماعی گسترده را سامان دهد و شخصیتی که آثار و پیامدهای حضور او از مرزهای جغرافیایی و زمانیِ حیاتش فراتر رفت.

از این منظر، مسئله اصلی امروز تنها حفظ آثار امام نیست.

پرسش اساسی تر این است که چگونه می توان این میراث را همچنان زنده، قابل فهم و مؤثر نگاه داشت؛ به گونه ای که نسل های جدید بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند و اندیشه امام بتواند در مواجهه با مسائل تازه جامعه، سخنی روشن و قابل استفاده داشته باشد.

این پرسش، وظیفه نهادهایی را که مأموریت آنان حفظ و نشر آثار امام خمینی است، از یک فعالیت صرفاً آرشیوی و انتشاراتی فراتر می برد.