نگاهی به روند «خودکشی» و وضعیتِ «سلامت روان» در ایران

عدد تازه و معتبری موجود نیست تا نشان دهد در سال های اخیر چند درصد مردم برای مشکلات روانی به روان پزشک یا روان شناس مراجعه کرده اند، ولی بین نیاز به خدمات و مراجعه واقعی، فاصله قابل توجهی وجود دارد.

این فاصله فقط به کمبودِ متخصص مربوط نیست، فشارهای اقتصادی و فرهنگی هم دخیل اند عصر ایران؛ یلدا آذرپی- مناسبت دهم سپتامبر، روز جهانیِ پیش گیری از خودکشی دیروز بود ولی برای پرداختن به آن هیچ گاه دیر نیست.

این روز فرصتی است برای مواجهه با پدیده ای که معمولاً دیرتر از موعد به آن توجه می شود.

خودکشی را نباید به یک اختلال یا بحرانِ خاص فروکاست.

این پدیده، حاصلِ برهم کُنشِ عوامل روانی، اجتماعی، اقتصادی، خانوادگی و زیستی است و به همین دلیل پیشگیری از آن به مجموعه ای از مداخلاتِ هم زمان نیاز دارد.

در ایران، بحث درباره خودکشی بیش از هرچیز با ابهامِ آماری روبه روست.

آخرین ارقامِ گسترده ای که در منابعِ داخلی منتشر شده، مربوط به سال 1402 است؛ سالی که 7603 مرگِ ناشی از خودکشی ثبت شد و نرخِ آن به 8.

9 مورد در هر 100هزار نفر رسید.

پس از آن، آمار جامعی در دست نیست.

بنابراین برای سال های اخیر باید بین آمار ثبت شده، برآوردهای پژوهشی و ارقامِ بین المللی تمایز قائل شد و از ارائه عدد قطعی برای سال های 1403 تا 1405 بدون پشتوانه آماریِ کافی اجتناب کرد.