«ایران» به مثابه ِکانون ِسیاست ِ رهاساز و گشایشگر

یکم؛ راینهارد کوزلک، تاریخ دان ِ متفکر و برجسته ٔ آلمانی در حوزه ی تاریخ مفاهیم، در ایضاح ارتباط آینده و گذشته می نویسد: ما یک جفت مقوله ی فراتاریخی داریم که شرطِ تاریخ بالقوه را تدارک می بیند.

هر دوی این مقولات برای بحث درباره ی زمان تاریخی به غایت مناسبند، چراکه گذشته و آینده به واسطه ی گردآمدنِ تجربه و انتظار به هم می پیوندد.

این مقوله ها برای کشف زمان تاریخی در پژوهش های تجربی نیز مناسبند، زیرا به واسطه ی محتوایی که دارند به کارگزاران ِ واقعی حرکت های اجتماعی و سیاسی رهنمون می شوند.

به زعم کوزلک، تاریخ عینی به میانجیِ تجربیاتی مشخص و انتظاراتی مشخص زاده می شود.

هر دو گستره ی زمانی به شیوه های بسیار متفاوتی به یکدیگر وابسته اند.

در تجربه، دانش تاریخی ای اندوخته می شود که نمی تواند به شکل سرراستی به انتظار تغییر شکل یا تغییر ماهیت بدهد.

شما نمی توانید از تجربه تان با استنتاجی فوری به انتظار برسید.

اگر چنین چیزی ممکن بود، تاریخ همواره خود را تکرار می کرد.

(کوزلک، زبان و زمان انقلابی، ترجمه ی سیما حسن دخت فیروز,وبسایت نقد اقتصاد سیاسی) با مدد از کوزلک می توان گفت، آنچه به تجربه دریافت می شود را نمی توان کاملاً و طابق النعل بالنعل به انتظار نشست و نه می توان آینده را کاملاً مستقل از گذشته دانست.