«عشایر در برزخ کوچ و یکجانشینی»؛ فرهنگی که نه زنده مانده نه فراموش شده

عشایر کهگیلویه و بویراحمد میان کوچ و یکجانشینی مانده اند؛ فرهنگی زنده که صاحبانش هنوز برای آب، راه و امکانات مطالبه دارند.

- عشایر در برزخ کوچ و یکجانشینی ؛ فرهنگی که نه زنده مانده نه فراموش شده یاسوج- عشایر کهگیلویه و بویراحمد میان کوچ و یکجانشینی مانده اند؛ فرهنگی زنده که صاحبانش هنوز برای آب، راه و امکانات مطالبه دارند.

خبرگزاری مهر، گروه استانها: جامعه عشایری کهگیلویه و بویراحمد میان کوچ سنتی و الزامات یکجانشینی گرفتار شده است، جمعیتی که همچنان بخشی از تولید و هویت فرهنگی استان را بر دوش دارد، اما آب، راه، انرژی و دسترسی به خدمات، زندگی روزمره بسیاری از خانوارهای آن را دشوار کرده است.

عشایری که روزگاری کوچ برایشان تنها یک شیوه زندگی نبود، بلکه تمام نظم اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خانواده را شکل می داد، امروز در نقطه ای متفاوت ایستاده اند؛ کوچ همچنان بخشی از زندگی است، اما بسیاری از نیازها و الزامات زندگی تغییر کرده است.

سیاه چادر هنوز نماد این جامعه است، دامداری همچنان محور معیشت بسیاری از خانوارها است و آیین ها، موسیقی و سنت های ایل هنوز نفس می کشند، با این حال، جامعه عشایری دیگر در همان جهان گذشته زندگی نمی کند.