اینترنشنال یک رسانه نیست

اگر یک رسانه از مخاطبان خود بخواهد محل استقرار تجهیزات نظامی، لانچرها یا سامانه های پدافندی را گزارش کنند، اگر از آنان بخواهد رفت وآمد مسئولان را رصد کنند یا درباره محل سکونت افراد دارای مسئولیت های حساس اطلاعات بفرستند، - مسئله ایران اینترنشنال دیگر صرفاً اختلاف بر سر شیوه خبررسانی، انتخاب تیتر، جهت گیری سیاسی یا حتی میزان جانبداری یک شبکه تلویزیونی نیست.

ماجرا از جایی به بعد، از مرزهای معمول فعالیت رسانه ای عبور کرده است؛ اینترنشنال به جای روایت جنگ، در طراحی جنگ روانی مشارکت می کند؛ به جای اطلاع رسانی، اطلاعات حساس جمع آوری می کند؛ به جای دعوت به آرامش، جامعه را به خشونت سوق می دهد و در نهایت، کار به جایی می رسد که حتی تصور و تهدید حمله ای به بزرگی بمباران اتمی یک پایتخت، در فضای رسانه ای آن عادی سازی می شود.

این نقطه، همان جایی است که باید ایستاد و یک سؤال ساده اما بسیار جدی پرسید: چگونه ممکن است رسانه ای که مدعی نجات مردم ایران است، به جایی برسد که حمله اتمی علیه همین مردم، را عادی سازی کند؟! ماجرا از همین سؤال آغاز می شود.

اینترنشنال ناگهان به این سطح از خیانت نرسیده است مسیری را طی کرده است که دیگر یک رسانه نباشد بلکه اتاق عملیات روانی موساد در حمله به ایران باشد.