جواد مجابی؛ روشنفکری در مقام حافظه فرهنگی ایران معاصر

توجه او به هنرهای تجسمی اما  اهمیت ویژه و بیشتری به نسبت دیگر فعالیت های او  داشت، چرا که مجابی کوشیده بود بخشی از تاریخ هنر مدرن ایران را از پراکندگی و فراموشی نجات دهد و آن را به حافظه مکتوب فرهنگ ایرانی بسپارد.

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- جواد مجابی را نمی شد فقط با یکی از عناوینی که معمولاً پیشوند نامش می نشست توضیح داد.

نه صرفاً شاعر بود، نه فقط داستان نویس، نه تنها طنزپرداز و منتقد هنرهای تجسمی و نه صرفاً روزنامه نگاری که چند دهه از عمرش را در مطبوعات فرهنگی گذرانده بود.

  اهمیت مجابی، پیش از آنکه در تعدد این عناوین خلاصه می شد، در نوعی پیوستگی فرهنگی بود.

در اینکه او بیش از شش دهه کوشیده بود میان ادبیات، هنر، روزنامه نگاری، نقد و تاریخ فرهنگی ایران پل بزند.

او از آن چهره هایی بود که کارنامه شان را نمی شد در یک کتاب یا یک دوره ادبی خلاصه کرد؛ باید او را همچون بخشی از حافظه زنده فرهنگ معاصر ایران خواند، نویسنده ای که هم تولیدکننده اثر بود و هم شاهد و ثبت کننده تحولات فرهنگی زمانه خویش.

مجابی از آن روشنفکرانی بود که منزلتش را نه از نزدیکی به قدرت، بلکه از حفظ فاصله انتقادی با آن به دست آورده بود.

  سال ها فعالیت مطبوعاتی و فرهنگی، از جمله همکاری با نشریات ادبی و سردبیری یکی از شاخص ترین آنها، به او این امکان را داده بود که �