از سینما تا سینماگرام/ «بی داد» و مسئله دیده شدن

وقتی بخش اعتراضی فیلم برای فهمیده شدن به زمینه و تداوم نیاز دارد اما بخش ملودراماتیک آن در سی ثانیه قابل انتقال است، طبیعی است که شبکه های اجتماعی دومی را انتخاب کنند.

عصر ایران؛ یاسمین طاهرزاده- تصور می کنیم کسی فیلم بی داد را ندیده است و در چرخ زدن های روزانه اینستاگرام به کلیپ های سی ثانیه ای از این فیلم برخورد می کند.

سکانس های اینستاگرامی که با برش های خاص و موسیقی تأثیرگذار ساخته شده تا در این رقابت بی پایان دیده شدن، ویوی بیشتری بگیرد.

مخاطب به سراغ فیلم می رود اما نه به دلیل انگیزه اصلی فیلم که قرار بوده است فیلمی اعتراضی باشد، بلکه به دلیل روایت های عاشقانه و ملودراماتیک آن! و بعد این سوال مطرح می شود؛ آیا رسانه مقصر است یا کارگردان فیلم خود را نه برای ینما بلکه برای اینستاگرام می سازد؟! دیده شدن، طبیعی ترین خواست یک فیلم ساز است و حتی سینمای اعتراضی نیز نمی تواند خود را از ضرورت جذب مخاطب جدا کند.

مسأله اما از جایی آغاز می شود که صدای اعتراض پشت جذابیت های روایی و عناصر مخاطب پسند فیلم کم رنگ شود.

اینستاگرام فیلم را خلاصه نمی کند، بازتعریف می کند.

مخاطب دیگر با یک اثر کامل مواجه نیست؛ با چند لحظه انتخاب شده مواجه است.