چرا بسیاری از مجسمه های باستانی بینی ندارند؟

کمتر مجسمه باستانی توانسته از گذر زمان جان سالم به در ببرد و آسیبی نبیند.

- در میان تمدن های مختلف، کمتر مجسمه باستانی توانسته از گذر زمان جان سالم به در ببرد.

برخی از مجسمه ها دست های خود را از دست می دهند و برخی دیگر سرشان را؛ با این حال، تعداد شگفت انگیزی از آن ها تنها فاقد بینی هستند.

اگرچه این تخریب و تغییر شکل گاهی ناشی از آسیب های تصادفی است، اما در بیشتر مواقع نتیجه فرآیندهای طبیعی یا تخریب های عامدانه است.

چرا مردم عمداً بینی مجسمه ها را می بریدند؟ در بسیاری از فرهنگ های باستانی، مجسمه ها صرفاً یک اثر هنری نبودند، بلکه دارای قدرت معنوی یا نمادین بودند.

بنابراین در طول تاریخ بشر، شمایل شکنی (تخریب عامدانه پیکره ها یا نمادهای مهم)، روشی برای تضعیف اقتدار یا سلب قدرت به شمار می رفت.

برای مثال، مصریان باستان بر این باور بودند که مجسمه خدایان می تواند بخش هایی از ذات آن خدایان را در خود جای دهد؛ درست همان طور که تندیس یک شخص درگذشته (مانند یک فرعون) می توانست بخشی از روح او را در خود نگه دارد.

مردم معتقد بودند که آسیب رساندن به بخش خاصی از بدن یک مجسمه، مانع از انجام وظیفه آن می شود؛ مثلاً خرد کردن گوش های تندیسِ یک خدا با چکش، مانع از شنیدن دعاها توسط او می شد، در حالی که شکستن بازوی مجسمه، جلوی اهدای نذورات یا دریافت آن ه