چرا «کشورهای اسکاندیناوی» هم سرمایه داری اند و هم دولت رفاه؟

اگر شهروند بپندارد مالیاتی که می پردازد، صرفاً به نفع گروه های دیگر هزینه می شود، انگیزه همکاری کاهش پیدا می کند، اما اگر تجربه روزمره اش نشان دهد مالیات در قالبِ مدرسه، - چرا کشورهای اسکاندیناوی هم سرمایه داری اند و هم دولت رفاه؟ اگر شهروند بپندارد مالیاتی که می پردازد، صرفاً به نفع گروه های دیگر هزینه می شود، انگیزه همکاری کاهش پیدا می کند، اما اگر تجربه روزمره اش نشان دهد مالیات در قالبِ مدرسه، درمان، بازنشستگی، زیرساخت و حمایت اجتماعی به جامعه بازمی گردد، پرداختِ مالیات معنای متفاوتی می یابد.

عصر ایران؛ یلدا آذرپی- وقتی از کشورهای اسکاندیناوی سخن می گوییم، معمولاً دو تصویر ظاهراً متناقض در ذهن نقش می بندد؛ از یک سو شرکت های خصوصی، رقابت، صادرات، تجارت آزاد و اقتصاد بازار و از سوی دیگر مالیات های نسبتاً بالا، آموزش و درمان عمومی، بیمه بیکاری، حمایت از خانواده و دولت رفاه.

این ترکیب برای خیلی از کشورها تناقض آمیز به نظر می رسد.

اگر بازار و سرمایه داری بر رقابت و سودآوری استوارند، چرا باید دولت بخش بزرگی از درآمدش را جمع آوری و صرف خدمات عمومی کند؟ و اگر دولت تا این اندازه در زندگی اقتصادی و اجتماعی حضور دارد، چرا اقتصادِ این کشورها به اقتصاد دولتی تبدیل نشده است؟ پاسخ را باید در روندهای تاریخی جُست.