بازگشتت مبارک/ کاش تا ایران، ایران است، امید در این خاک زنده بماند

بازگشت نامجو به شائبه هایی دامن زده و پرسش هایی به میان آورده است.

مردم می پرسند چه چیزی پس از بیست سال، هنرمندِ منتقدِ مهاجر را به وطن کشانده است؟ بازگشت اش تصمیم شخصی بوده یا نشانه ای از تغییر در سیاست گذاری ها دیده می شود؟ عصر ایران؛ یلدا آذرپی -  یادش بخیر، با رفیقِ شفیقی که حالا ایران نیست، در یکی از کافه های دنجِ میدان انقلاب، نشسته بودیم و قهوه تازه نوش جان می کردیم.

صحبت از چه زمانی است؟ اواسط دهه هشتاد که احتمالاً سر پرسودایی داشتیم و شور و حال مان بیشتر از امروز بود.

دست کم فراغتی داشتیم و رغبتی که باعث می شد پیاده از راسته کتاب فروشی ها بگذریم و بی آنکه شتابی برای رفتن داشته باشیم، سر از کافه ای کوچک درآوریم.

داخل کافه، بوی قهوه و دود سیگار با موسیقی ملایم و بحث های مختلف به هم می آمیخت.

  اولین بار در چنین فضایی صدایش را شنیدم.

موسیقی نامجو برای نسلی که می خواست از تکرار فاصله بگیرد، نوایی تازه و عصیان گر داشت.

نخستین آلبومِ رسمی اش با عنوان ترنج ، شهریور 1386 منتشر شد؛ آلبومی پرماجرا که قطعاتش پیش تر دست به دست شده بود.

نامجو صدای نسل جوان، شوخ، سرکش، روشنفکر و بی قرار بود؛ صدایی که سنت و تجدد را به نحوی نامأنوس به جان هم می انداخت.