هوش مصنوعی؛ از فناوری تا معماری اقتصاد

هوش مصنوعی الزاماً مدل کسب وکار تازه ای نمی سازد، اما همان فعالیت های موجود را با دقت، سرعت و مقیاسی متفاوت انجام می دهد.

این نقطه آغاز است، نه نقطه پایان عصر ایران؛ محمدمهدی تقی پور- هوش مصنوعی را اگر فقط فناوری تازه ای برای انجام سریع تر کارهای قدیمی ببینیم، احتمالاً بخش مهمی از ماجرا را از دست داده ایم.

مسأله اصلی از جایی آغاز می شود که این فناوری، نه فقط در انجام کار، بلکه در تصمیم گیری درباره اینکه چه کاری، توسط چه کسی و با چه ساختاری انجام شود، وارد می شود.

فناوری های بزرگ پیش از این نیز چنین تغییری ایجاد کرده اند.

ماشین بخار فقط نیروی بیشتری به کارخانه نداد، برق صرفاً جای گزین نیروی بخار نشد و اینترنت نیز تنها سرعت انتقال اطلاعات را افزایش نداد.

هر یک، به تدریج شیوه تولید، توزیع، تصمیم گیری و خلق ارزش را تغییر دادند.

هوش مصنوعی نیز از همین جنس فناوری هاست؛ با این تفاوت که مستقیماً به یکی از مهم ترین اجزای فعالیت اقتصادی، یعنی پردازش اطلاعات و تصمیم گیری، وارد شده است.

بنابراین پرسش اصلی دیگر فقط این نیست که هوش مصنوعی چه کاری را سریع تر یا ارزان تر از انسان انجام می دهد.

پرسش مهم تر این است که چه فعالیت هایی را می توان با منطق تازه ای سازمان داد و این تغییر، در نهایت چه اثری بر معماری اقتصاد خواهد گذاشت.