عادت جمعی!

قرار نیست ایران را با عراق یکی بدانیم و قرار هم نیست نتیجه بگیریم که آنچه بر عراق رفت، حتماً برای ایران تکرار خواهد شد.

تاریخ چنین ساده تکرار نمی شود.

- درباره کتاب یادداشت های بغداد و چیزی که نباید به آن عادت کنیم! در هفته ای که گذشت، به پیشنهاد دوست عزیزی، خواندن کتاب یادداشت های بغداد را شروع کردم.

قرار شد با هم کتاب را بخوانیم و بعد درباره اش حرف بزنیم.

خواندن روایت اول شخص از جنگ و تحریم، آن هم در روزهایی که ایران خود با سایه جنگ، محاصره، فشار اقتصادی و نااطمینانی دست وپنجه نرم می کند، تجربه ساده ای نیست.

راستش اعصاب من از همان مقدمه کتاب به هم ریخت.

فکر نمی کردم کتابی بتواند صفحه به صفحه اش مثل تیری به قلب بنشیند.

هنوز حتی کتاب را تمام نکرده ام؛ در میانه راه ام.

اما چیزی در آن هست که نمی شود از کنارش راحت گذشت: سناریویی که عراق در دهه 90 تجربه کرد، طبقه متوسطی که از بین رفت و مسیری که یک جامعه می تواند آرام آرام به آن عادت کند.

نُها الراضی، نویسنده کتاب، هنرمند و متعلق به طبقه متوسط رو به بالای عراق است.

احتمالاً در ابتدای کار خیال می کرد روزنوشت هایش قرار است روایت کوتاهی از یک جنگ کوتاه باشد؛ مثل بسیاری از ما که روزنوشته های دو جنگ پیشین را برای خودمان می نوشتیم.