«دوازده صفر سه» وقتی خبر از میدان به تاریخ می رسد

نویسنده «دوازده صفر سه» این کتاب را روایتی فراتر از یک تشییع و روزنگاری واقعه می داند؛ جستاری روایی که از دل یک خبر، به تجربه زیسته نویسنده و تاریخ معاصر غرب آسیا و معنای کنش جمعی می رسد.

- نویسنده دوازده صفر سه این کتاب را روایتی فراتر از یک تشییع و روزنگاری واقعه می داند؛ جستاری روایی که از دل یک خبر، به تجربه زیسته نویسنده و تاریخ معاصر غرب آسیا و معنای کنش جمعی می رسد.

یادداشت مهمان، لیلا مهدوی، نویسنده: من دوازده صفر سه را روایت یک تشییع از جنس خاطره نمی بینم؛ کتاب از ابتدا خودش را در نسبت با واقعه ای زنده تعریف می کند؛ با خبری که هنوز تمام نشده و نویسنده ای که می کوشد نسبت و فاصله خودش را در برابر آن حفظ کند.

این فاصله، به نظرم، یکی از مهم ترین ویژگی های کتاب است؛ فاصله ای که اجازه می دهد روایت در هیجان واقعه حل نشود و در عین حال، از تجربه زیسته نویسنده هم تهی نماند.

اما دوازده صفر سه در مرز خبر متوقف نمی شود.

هرچه جلوتر می روم، احساس می کنم کتاب از گزارش واقعه عبور می کند و به چیزی نزدیک می شود که می توان آن را جستار روایی نامید؛ جستاری که ماده خامش خبر است، اما موضوعش خبر نیست.

یکی از دلایلش، توجه نویسنده به درونیات خودش است.