«بایکوت»؛ فردین، گلپا، آغاسی و بهروز وثوقی در صحنه!

نمایش درباره گذشته ای است که هنوز تمام نشده؛ گذشته ای که هر بار با یک ترانه، یک فیلم، یک چهره یا یک خاطره دوباره به اکنون بازمی گردد و از جامعه می پرسد با هنرمندانی که حذف کردید چه کردید؟ عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر- نمایش بایکوت به نویسندگی و کارگردانی علی اصغری و تهیه کنندگی داوود علیشاهی، از آن دسته اجراهاست که موضوع خود را نه از دل یک قصه خیالی، بلکه از دل تاریخ معاصر ایران بیرون می کشد؛ تاریخی که در آن سینما و موسیقی بارها با سیاست، ایدئولوژی، سانسور، حذف، مهاجرت و تغییر مناسبات اجتماعی برخورد کرده اند.

نمایش در عمارت نوفل لوشاتو روی صحنه رفته و حسین میرزاییان در آن، در قالب 6 شخصیت متفاوت از سینما و موسیقی ظاهر می شود.

اهمیت بایکوت در انتخاب کسانی است که هرکدام در مقطعی از تاریخ فرهنگی ایران، به شکلی از صحنه رسمی کنار گذاشته شده اند، اما نتوانسته اند از حافظه مردم حذف شوند.

نمایش از همین تضاد تغذیه می کند؛ طردشدن الزاماً به معنای فراموش شدن نیست.

اجرا با فریادهای محسن مخملباف آغاز می شود؛ شخصیتی که در روایت نمایش، نماینده بخشی از شور انقلابی و نگاه ایدئولوژیک به سینماست.

اعتراض او به نمایش برزخی ها و فردین، نشانه یک گسست تاریخی است؛ گسستی میان سینمای پیش از انقلاب و سینمایی که قرار بود پس از انقلاب، با معیارها و