اُدیسه ما و اُدیسه آنان

این شاید یکی از دردناک ترین پرسش های اخلاقی «ادیسه» نولان باشد: اگر انسان به ساختاری می پیوندد که امکان تحقق توحش درونی اش را به او می دهد، - این شاید یکی از دردناک ترین پرسش های اخلاقی ادیسه نولان باشد: اگر انسان به ساختاری می پیوندد که امکان تحقق توحش درونی اش را به او می دهد، چه کسی مسئول شر است؛ کسی که ساختار را ساخته، یا کسی که از آن استفاده کرده، یا هر دو؟ عصرایران؛ احمد آمانی- فیلم اُدیسه ساخته کریستوفر نولان در یک کلمه دیدنی است.

روایت دردهای انسان پیروزِ تاریخ، بعد از پیروزی.

ادیسه، قهرمان نبرد ده ساله تروا، کسی که اسب چوبی را وارد قلب تروا کرد و آن نابودی وحشتناک یک تمدن را رقم زد، در راه بازگشت ده ساله به خانه، تمام یارانش را از دست می دهد.

اگرچه او شرافتمندانه تمام سعی اش را می کند تا آنها را نجات دهد، اما بی ثمر است.

شاید اولین پرسش و حقیقت بنیادینی که در این سفر روبه روی ادیسه می شود، نکته ای باشد که از زبان الهه سیرسه، که یارانش را به حیوان تبدیل کرده است، بازگو می شود.

سیرسه به او می گوید: تو مسئول سرنوشت سربازانت نیستی.

آنها دقیقاً به خاطر همان غرایز انسانی خویش اینجا هستند و تو در مقام فرمانده فقط در نظم بخشیدن به توحش آنها دخیل هستی.