فقیه صائن و مرجع آرام؛ تأملی در سیره ی علمی و سلوک عملی آیت الله العظمی شبیری زنجانی(طاب ثراه)

حیات علمی و سلوک عملی آن فقید سعید، تحقّق عینی همان منشور اصیلی بود که امام حسن عسکری(علیه السّلام) برای فقیهِ تراز ترسیم فرمودند: «فَأَمَّا مَنْ کَانَ مِنَ الْفُقَهَاءِ صَائِناً لِنَفْسِهِ، - إِذَا مَاتَ الْعَالِمُ ثُلِمَ فِی الْإِسْلَامِ ثُلْمَهٌ لَا یَسُدُّهَا شَیْءٌ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهِ ارتحال ملکوتی مرجع عالی قدر، فقیه پارسا، استاد ادب و عالم ربّانی، حضرت آیت الله العظمی حاج سید موسی شبیری زنجانی (قدّس الله نفسه الزکیه)، حوزه های علمیه و جهان تشیّع را در غمی جانکاه و ثلمه ای جبران ناپذیر فرو برد.

یکم: آن فقیه نامدار، استوانه ای استوار در علوم آل محمد(علیهم السّلام) و یادگار نسلی بی بدیل از اساطین علم و تقوا بود که عمر پربرکت خویش را در حفاظت از حریم دین و مکتب اهل بیت (علیهم السّلام)، پاسداشت تُراث، تعمیق انظار عالمان و احیای سنت های اصیل سَلف صالح سپری کرد.

از نگاه ارباب تحقیق، اساتید مبرّز و اعاظم حوزه، دقت های موشکافانه، احاطه ی حیرت انگیز بر طبقات رجال و اسناد روایات، عمق درایت، شیوه ی استنباط و جامعیت تفقّه، ایشان را در تارک فقاهت معاصر و به اذعان بسیاری، در جایگاه اعلم مراجع حاضر نشانده بود؛ فقیهی که در استقصای اقوال و نقد مدارک علمی، استادی کم یاب و سرمشقی تمام عیار بود.