به روایت مانی حقیقی: چگونه در ایران فیلم بسازیم و دیوانه نشویم؟!

در انتهای خیابان رییسی، شمال خیابان ظفر در تهران، خانه ای هست که روزگاری خانه من بود.

آن خانه حمامی دارد و آن فرو رفتگی هایی که روی دیوار می بینی جای مشت های من است.

- ساعت نه و پنجاه و یک دقیقه صبح روز سوم مرداد 1391 این اس ام اس را برای جواد شمقدری، رییس وقت سازمان سینمایی وزارت ارشاد می فرستم: سلام.

مانی حقیقی هستم.

بالغ بر دو ماه است که منتظر دریافت پروانه نمایش خانگی برای مستند مهرجویی هستم.

آقایان فروتن و عباسیان هر دو فیلم را تایید می کنند ولی ظاهرا شما اصرار دارید شخصا فیلم را ببینید.

ممنون می شوم این کار را بکنید تا پرونده فیلم بسته شود.

با تشکر.

فیلمی که به آن اشاره می کنم وقت زیادی از من گرفته، بیشتر از سه سال، و با این که سیمرغ بهترین کارگردانی مستند را از جشنواره فجر گرفته، به آن پروانه نمایش برای اکران عمومی نداده اند.

چرا؟ چون فیلم با مفهوم نظارت و ارزشیابی مخالفت می کند، به عبارت دیگر، فیلم ضد سانسور است.

طبعا کسی این جمله را به شکل مکتوب به دستت نمی دهد، از ترس این که پس فردا پیراهن عثمانش کنی (مثلا در همین مطلب، در همین مجله).

ولی این عبارت چیزی است که شفا ها به من ابلاغ شد.

من هم کمی چک و چانه زدم و بعد بی خیالِ اکران عمومی شدم.