در نسبت روح شاعرانگی با توسعه و پیشرفت؛ شعر با جامعه ما چه کرده است؟

این مطلب به مناسبت روز شعر و ادب فارسی، کنکاشی در باب نسبت شاعران و روحیه شاعری با توسعه و پیشرفت است که نتایج این کنکاش شاید برای شما هم جالب باشد.

- به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، شعر در ایران فقط هنر نیست؛ بخشی از ساختار ذهنی و عاطفی جامعه است.

از فردوسی تا حافظ و از نیما تا شاعران امروز، این زبان همواره آینه ای بوده که شرایط اجتماعی، سیاسی و حتی سطح رفاه را بازتاب داده است.

  در روز ملی شعر و ادب فارسی، نگاهی دوباره به نسبت شاعرانگی با جامعه، رفاه و توسعه، ضرورتی فرهنگی است.

کشورهای معروف با روحیه شاعرانگی ایران از دیرباز یکی از سرزمین هایی است که روحیه شاعری در آن عمق تاریخی دارد.

سنت غنی غزل، رباعی و حماسه، همراه با نفوذ شعر در گفتار روزمره، این فرهنگ را متمایز کرده است.

سومالی نیز به ملت شاعران شهرت یافته و شیلی را به خاطر نرودا و میسترال سرزمین شاعران خوانده اند.

ایرلند، جهان عرب و چین نیز هر یک به شیوه ای دیگر این ظرفیت را پرورانده اند.

با این حال، هیچ رتبه بندی علمی جهانی برای روحیه شاعری وجود ندارد.

شاعرانگی امری فرهنگی و تاریخی است و نمی توان آن را با شاخص های کمی سنجید.

پژوهش های جامعه شناختی و روان شناسی فرهنگی نشان می دهند که این روحیه ریشه در شرایط اجتماعی دارد.