روایت رهبر شهید از گریه بلندی که برای یک کودک کرد

من نسبت به کودکان و زنان حسّاسیّت خاصّی دارم و اصلاً نمیتوانم هیچگونه آسیب و اهانتی را به یک کودک یا یک زن تحمّل کنم.

- به گزارش خبرنگار جماران، جنگ که شروع شد اول کودکان را نشانه گرفت.

زهرای 14 ماهه، کودکان مدرسه شجره طیبه، کودکان لامرد و حالا کودکان کوهستک.

کودک با جنگ نسبتی ندارد و دشمن نه کودک می شناسد نه زن.

دشمن سال هاست که آزمون خود را در رفتار با حقوق کودکان بد پس داده است و سند جنایتش بر آوارهای غزه نمایان است.

ما اما رهبری داشتیم که حتی اشک کودک را تاب نمی آورد.

کودکان روی پایش می نشستند تا دست نوازشش را حس کنند.

ایشان خود درباره حساسیتش نسبت به کودکان گفته است: نسبت به کودکان و زنان حسّاسیّت خاصّی دارم و اصلاً نمی توانم هیچگونه آسیب و اهانتی را به یک کودک یا یک زن تحمّل کنم در زمان سیل ایرانشهر در دوره تبعیدم، یک روز پس از فروکش کردن سیل، به اتّفاق آقای رحیمی و آقای راشد یزدی به بیرون شهر رفتیم تا خانه هایی را که سیل در درّه ی شهر تخریب کرده و از جا رُفته، ببینیم.

به درّه رفتیم و دیدیم خانه هایی که در آنجا ساخته بودند، به کلّی نابود شده است.

در حالی که آنجا ایستاده بودیم، دیدیم یک خانواده ی بلوچ با چند زن و یک مرد و چند کودک از دور می آیند.