متولد کرمان مقیم قلب کودکان

روستای سیرچ در دل کویر کرمان، جایی میان هرم آفتاب بیابان و خنکای باد کوهستان، نقطه آغاز زندگی هوشنگ مرادی کرمانی است.

روزنامه آگاه نوشت: روستای سیرچ در دل کویر کرمان، جایی میان هرم آفتاب بیابان و خنکای باد کوهستان، نقطه آغاز زندگی هوشنگ مرادی کرمانی است.

هنوز چند ماهی از به دنیا آمدنش نگذشته بود که مادر جوانش چشم از جهان فروبست.

پدرش هم که در ژاندارمری خدمت می کرد، از غم دوری و بیماری به گوشه ای خلوت پناه برد و توان مراقبت از فرزندش را نداشت.

هوشو ماند و خانه کاهگلی پدربزرگ و مادربزرگش؛ همان پیرزن مهربانی که هوشو با تمام مهر ننه بابا صدایش می کرد.

روزگار با نداری می گذشت و هوشو مثل بقیه بچه های ده، از همان خردسالی کار می کرد و توی کوچه ها می دوید.

او در مصاحبه هایش با خنده تعریف می کند که روز اول مدرسه، به جای کتاب و قلم نی، یک داس و بیلچه به دست شاگردهای کلاس اول دادند تا علف های هرز و خارهای حیاط مدرسه را درآورند.

عمویش در شهر معلم بود و هوشو برای اینکه دل عمو را به رحم بیاورد تا برای بچه های پابرهنه آبادی کفش بفرستد، پشت پاکت نامه ها قصه های سوزناک سرهم می کرد؛ همان جا بود که فهمید کلمات چه قدرتی دارند و با قصه می شود کفشی برای پاهای برهنه جور کرد.