سندرم استاندال ؛ راز افرادی که با نگاه به یک اثر هنری راهی بیمارستان می شوند

یک گردشگر وارد موزه ای در فلورانس می شود، مقابل یک شاهکار می ایستد و چند دقیقه بعد دیگر حالش خوب نیست.

قلبش تند می زند، سرش گیج می رود و جهان اطرافش شکل عادی خود را از دست می دهد.

این صحنه آن قدر در فلورانس تکرار شد که یک روان پزشک شروع به ثبت پرونده هایشان کرد؛ ماجرایی که بعدها با نام سندرم استاندال مشهور شد.

فلورانس برای خیلی ها از همان لحظه نخست شروع می شود؛ شهری که در همان دقیقه های ابتدایی، تاریخش را به رخ می کشد؛ گنبد برونلسکی که از میان ساختمان ها سر بلند کرده، کوچه های منتهی به کلیساهای باشکوه و نقاشی ها و مجسمه های بی نظیری که نامشان قرن هاست در کتاب های تاریخ هنر تکرار می شود، همگی شکوه تاریخی یک شهر را فریاد می کشند.

اما پایان سفر به فلورانس برای تمام گردشگران، یکسان رقم نمی خورد.

  این باور گرازیلا ماگرینی (Graziella Magherini)، روان پزشک فلورانسی بود که سال های 1970 در بیمارستان سانتا ماریا نووا کار می کرد؛ بیمارستانی قدیمی در قلب همان شهری که برای دیدن آثار هنری اش، میلیون ها گردشگر راهی آن می شوند.

او متوجه شده بود که بعضی از گردشگران، پس از ورود به فلورانس و بازدید از آثار هنری، با علائمی به اورژانس می رسند که در نگاه اول هیچ توضیح ساده ای برایشان وجود ندارد.