مهم ترین متغیر روابط عمومی: انسان و مسئله عدم قطعیت

یک تصمیم مدیریتی ممکن است از منظر فنی کاملاً منطقی و حتی ضروری باشد، اما همین تصمیم در افکار عمومی به عنوان نشانه ای از ضعف، تبعیض یا بی توجهی تعبیر شود.

- یک تصمیم مدیریتی ممکن است از منظر فنی کاملاً منطقی و حتی ضروری باشد، اما همین تصمیم در افکار عمومی به عنوان نشانه ای از ضعف، تبعیض یا بی توجهی تعبیر شود.

در چنین شرایطی مسئله دیگر خود تصمیم نیست؛ مسئله نحوه تفسیر آن توسط انسان هاست.

اینجاست که مشخص می شود در ارتباطات، آنچه مدیریت می شود صرفاً جریان اطلاعات نیست، بلکه فرایند شکل گیری معناست.

در مدیریت، اقتصاد، فناوری و حتی برنامه ریزی های سازمانی، مدیران همواره در تلاش اند متغیرهای اثرگذار را شناسایی و کنترل کنند.

اما در میان همه عوامل مؤثر بر موفقیت یا شکست یک سیاست، برنامه یا راهبرد ارتباطی، یک متغیر وجود دارد که بیش از سایر عوامل در برابر پیش بینی و کنترل مقاومت می کند: انسان.

از همین منظر است که گزاره متغیرترین متغیر، انسان است می تواند فراتر از یک عبارت ادبی، به عنوان توصیفی از ماهیت ارتباطات مورد توجه قرار گیرد.

نه به این معنا که انسان ذاتاً بی ثبات است، بلکه به این معنا که رفتار انسانی تابع شبکه ای پیچیده از عوامل فردی، اجتماعی، فرهنگی و موقعیتی است؛ شبکه ای که پیش بینی دقیق نتایج ارتباطی را دشوار می کند.