از تشخیص مسأله تا مسئولیت حل آن

آیا بیان مشکلات، بدون ارائه تصویری روشن از برنامه اصلاحی، برای افکار عمومی، معلمان، خانواده ها و نهادهای قانون گذار کافی است؟ عصر ایران؛ یادداشت وارده به قلم یک معلم و پدر سه محصل- چند روز پیش وزیر آموزش وپرورش در پاسخ به سؤال خبرنگاری درباره اینکه آیا کیفیت آموزش در ایران در سطح استانداردهای جهانی قرار دارد، با صراحت گفت: طبیعی است که نیست.

او در ادامه، پایین بودن سرانه آموزشی، کمبود منابع مالی، فقدان استانداردهای مناسب نیروی انسانی و وجود کلاس های 35 تا 40 نفره را از جمله دلایل این وضعیت برشمرد.

آنچه وزیر بیان کرده است، از نظر تشخیص بخشی از مشکلات اساسی نظام آموزشی، نادرست نیست؛ اما پرسش مهم تر آن است که آیا وزیر آموزش وپرورش می تواند در برابر مسائل حوزه تحت مدیریت خود، صرفاً در جایگاه منتقد یا مطالبه گر ظاهر شود؟ آیا بیان مشکلات، بدون ارائه تصویری روشن از برنامه اصلاحی، برای افکار عمومی، معلمان، خانواده ها و نهادهای قانون گذار کافی است؟ بی تردید، آموزش وپرورش با مسائل انباشته، پیچیده و چندلایه ای روبه روست؛ مسائلی که در طول چند دهه شکل گرفته اند و نمی توان همه آن ها را به یک دولت، یک دوره مدیریتی یا یک وزیر نسبت داد.