وقتی «آینده»، زندگی امروز ما را می بلعد

 افق، چیزی است که مسیر را نشان می دهد.

هیچ کس به سمت افق راه نمی رود تا روی آن زندگی کند.

افق قرار نیست خانه ما باشد؛ فقط جهت را نشان می دهد.

-  افق، چیزی است که مسیر را نشان می دهد.

هیچ کس به سمت افق راه نمی رود تا روی آن زندگی کند.

افق قرار نیست خانه ما باشد؛ فقط جهت را نشان می دهد.

اما ما، بی آنکه متوجه شویم، آینده را از افق به خانه تبدیل کرده ایم.

همه اسباب زندگی را برده ایم آنجا و امروز را خالی گذاشته ایم.

عصر ایران؛ فردین علیخواه* - چند شب پیش، در حال تماشای سریال فرانسوی امتیازات Privileges    ساخته ماری مونژ و ولادیمیر دو فونتنه، محصول فرانسه (2026)، بودم که جمله ای مرا از ادامه داستان جدا کرد.

از آن جمله هایی که ناگهان دیگر تصویر را نمی بینی؛ فقط کلمات در ذهنت می مانند و شروع می کنند به راه رفتن.

چند روزی بود که عیسی حال و روز عجیبی داشت.

بیشتر وقت ها روی مبل می نشست، ساکت بود و کمتر حرف می زد.

انگار چیزی در درونش خاموش شده بود؛ احساس می کرد آرام آرام از زندگی خودش فاصله گرفته است.

عیسی برای مسابقات فوتبال به فرانسه آمده و رؤیای پیوستن به پاری سن ژرمن را دنبال می کند.

ادل، یکی از خدمتکاران هتل، متوجه حال او می شود.

در یکی از همان لحظه ها، نگاهش به میز عسلی کنار مبل می افتد؛ جایی که بطری مشروب و قرص ها دیده می شود.