از سکون تا تحول؛ انتخابی برای زندگی

اکثریت همیشه معیار درستی نیست؛ گاهی اقلیتی که مسیر تحول و خودسازی را انتخاب می کنند، به حقیقت نزدیک ترند.

اکثریت خاکستری و اقلیتِ متعالی امروز، در میانِ انبوهِ پرونده هایِ مشاوره، ناگهان به یادِ خانواده ای افتادم که یک سال پیش، در چنین شبی، به اتاق مشاوره آمدند.

زن، با چشمانی که از اشکِ مانده در گلو، سنگین شده بود، از همسرش می گفت که هر بار صحبت از تغییر و تحول به میان می آید، به او می گوید: همه ی آدم ها این گونه اند، تو چرا باید متفاوت باشی؟ و مرد، با لحنی که از خستگیِ نبرد با خودش حکایت داشت، می گفت: من از زندگی ام راضی ام.

چرا باید تغییر کنم؟ تو هم مثلِ بقیه باش، تا راحت باشی این زوج، روزی در میانِ اکثریت خاکستری غرق شده بودند؛ اکثریتی که به جایِ شدن ، ماندن را ترجیح می دهد و هر تلاشی برایِ حرکت به سمتِ تعالی را با برچسبِ بی لزومی یا سخت گیریِ بی جا طرد می کند.

مطالعه احوالِ فردی و اجتماعیِ انسان نشان می دهد که اکثریت، تمایلیِ ذاتی به تحول و تغییر ندارند.

گویی انسان، علی رغم اینکه تحول، پیشرفت و تعالی را به دنبال دارد، اما از آن گریزان است.

هرچند حرکت، تغییر و تحول، لازمه رشد و توسعه فردی و اجتماعی است، اما میل و رغبتِ عمومی به آن کم است.