ما کی با هم دشمن بودیم؟!

آنچه که این ماه ها در منطقه ما می گذرد، هرگز در طول تاریخ مشترکمان سابقه نداشته است.

اینک بیش از هر زمان دیگری نیاز به «گفتگوهای درون منطقه ای» داریم.

- 1.

در سیاست خارجی، مهم است که واحد تحلیل و تصمیم گیری ما چه باشد.

گاه واحد ملت ـ دولت را انتخاب می کنیم و اغلب با چالش های بزرگ و کوچک در تأمین منافع و امنیت ملی هر واحد رو به رو می شویم؛ و گاه واحد حوزه تمدنی را برمی گزینیم و بسیاری از رویدادهای خرد و کلان را در یک بستر تاریخی ـ فرهنگی مشترک درک و تحلیل می کنیم.

2.

در منطقه خلیج فارس و هرمز، ملت ـ دولت پدیده تازه ای ست که نه تنها میان شمال و جنوب این منطقه فاصله می اندازد، بلکه حتی میان واحدهای سیاسی همسایه در جنوب نیز گاه تنش های بزرگ می آفریند.

فراز و نشیب های روابط میان قطر و همسایگانش نمونه ای از این دست است.

این در حالیست که در یک رویکرد تمدنی نسبت به این سرزمین ها و مردمانشان، می توان دید که از چند هزار سال پیش تا عصر مدرن، هرگز جنگی بزرگ و دشمنی ای پایدار میان قلمروهای این بخش از حوزه تمدنی پهناور ما رخ نداده است.

نه تفاوت های نژادی و زبانی میان مان بوده(شمار مردمان عرب و گویشوران عربی در ایران امروز از جمعیت برخی کشورهای همسایه جنوبی بیشتر است) و نه شکاف های مذهبی و فرهنگی در میان ما دیده می شده است.